همایون رقابی

عمومی

گفتگوئی با حافظ...

 

طنز

 

 گفتم: سلام خواجه، گفتا: علیک جانم

گفتم: کجا روانى ؟ گفتا: خودم ندانم

 

گفتم: بگیر فالى، گفتا: نمانده حالى

دائم اسیر گشتم در بند بیخیالى

 

گفتم که: تازه تازه شعر و غزل چه دارى

گفتا که: می سرایم تکنو ،رپ و سواری!

 

گفتم: کجاست لیلى ، مشغول دلربایى ؟

گفتا: شده ستاره در فیلم سینمایى

 

گفتم: بگو ز خالش، آن خال آتش افروز

گفتا: عمل نموده، دیروز یا پریروز

 

گفتم: بگو زمویش، گفتا: که مِش نموده

گفتم: بگو ز یارش، گفتا: ولش نموده

 

گفتم: چرا، چگونه؟ عاقل شدست مجنون؟

گفتا: شدید گشته معتاد گرد و افیون

 

گفتم: کجاست جمشید؟ جام جهان نمایش؟

گفتا: خریده قسطى یک ال سی دی به جایش

 

گفتم: بگو ز ساقى حالا شده چه کاره

گفتا: شده پرستار یا منشى اداره

 

گفتم: بگو ز زاهد، آن رهنماى منزل

گفتا: که دست خود را بردار از سر دل

 

گفتم: ز ساربان گو با کاروان غمها

گفتا: آژانس دارد با تور دور دنیا

 

گفتم: بکن ز محمل یا از کجاوه یادى

گفتا: پژو ، دوو، بنز ،کمری نوک مدادى

 

گفتم که: قاصدت کو؟ آن باد صبح شرقى

گفتا که: جاى خود را داده به فکس برقى

 

گفتم: بیا ز هدهد جوییم راه چاره

گفتا:بجاى هدهد دیش است و ماهواره!


برچسب‌ها: طنز, ادبی, شعر
نوشته شده در جمعه 2 آبان1393ساعت 0:58 توسط همایون رقابی|

 

تو آدم نشوی...

شعری از جامی

 

 

پدری با پسری گفت به قهر                     
                                            که تو آدم نشوی جان پدر              

حیف از آن عمر که ای بی سروپا                         
                               در پی تربیتت کردم سر
دل فرزند از این حرف شکست                           
                          بی خبر از پدرش کرد سفر
رنج بسیار کشید و پس از آن                               
                   زندگی گشت به کامش چو شکر
عاقبت شوکت والایی یافت                              
                        حاکم شهر شد و صاحب زر
چند روزی بگذشت و پس از آن                        
                          امر فرمود به احضار پدر
پدرش آمده از راه دراز                               
                    نزد حاکم شد و بشناخت پسر
پسر از غایت خودخواهی و کبر                           
                        نظر افکند به سراپای پدر
گفت گفتی که تو آدم نشوی                             
                  تو کنون حشمت و جاهم بنگر

              پیر خندید و سرش داد تکان
                                   گفت این نکته برون شد از در

من نگفتم که تو حاکم نشوی
 گفتم آدم نشوی جان پدر

جامی


برچسب‌ها: ادبی, طنز, شعر
نوشته شده در چهارشنبه 30 مهر1393ساعت 4:8 توسط همایون رقابی|

 

شوخی با شعرا...

 

 

ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻋﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺎ

ﻣﯿﮕﻪ : " ﺑﺮﺧﯿﺰ ﻭ ﻣﺨﻮﺭ ﻏﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺬﺭﺍﻥ "

ﺗﺎ ﭘﺎ ﻣﯿﺸﻢ ﻣﯿﮕﻪ :

" ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻭ ﺩﻣﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯽ ﮔﺬﺭﺍﻥ "
.
.
.
.
ﻓﻌﻼ ﻧﯿﻢ ﺧﯿﺰ ﻣﻮﻧﺪﻡ ﺗﺎ ﺗﮑﻠﯿﻔﻢ ﺗﻮ ﺑﯿﺖ ﺑﻌﺪﯼ
ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺸﻪ!

 

 


برچسب‌ها: طنز, خواندنیها, ادبی
نوشته شده در شنبه 19 مهر1393ساعت 5:51 توسط همایون رقابی|

 

دوست...

 

تن من گر تنهاست،
دل من با دلهاست،
دوستانی دارم
بهتر از برگ درخت
که دعایم گویند و دعاشان گویم،
یادشان دردل من،
قلبشان منزل من...!
صافى آب مرا ياد تو انداخت، رفيق!
تو دلت سبز،
لبت سرخ،
چراغت روشن!
چرخ روزيت هميشه چرخان!
نفست داغ،
تنت گرم،
دعايت با من!
روزهايت پى هم خوش باشد

 


برچسب‌ها: ادبی, دوست, خواندنیها
نوشته شده در سه شنبه 1 مهر1393ساعت 11:42 توسط همایون رقابی|

یک دو بیتی از بابا طاهر...

 

 

 


برچسب‌ها: شعر, ادبی, باباطاهر
نوشته شده در یکشنبه 16 شهریور1393ساعت 4:32 توسط همایون رقابی|

 

وطن...

 

دكتر خُسرو فرشیدوَرد، روانش شاد و یاد و تفکر جاری در این اثرش همواره زنده باد!


این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست؛
این خاک چه زیباست ولی خاکِ وطن نیست؛
آن دختـــــــــــرِ چشم آبیِ گیسوی طلایی،
طنازِ سیه چشــــــــــم، چو معشوقۀ من نیست؛
آن کشور نو، آن وطــــنِ دانش و صنعت،
هرگز به دل انگیــــــــــزیِ ایرانِ کهن نیست؛
در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان،
لطفی است که در " کَلگَری" و " نیس" و " پِکَن" نیست؛
در دامن بحر خزر و ساحل گیلان
موجی است که در ساحل" دریای عَدَن" نیست
در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری است که در نافه ی" آهوی خُتَن"نیست؛
آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که رَوَم، هیچ کجا خانۀ من نیست؛
آوارگی وخانه بِدوشی چه بلایی ست
دردی است که هَمتاش در این دیرِ کهن نیست
من بَهرِ کِه خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست؟
هرکس که زَنَد طعنه به ایرانی و ایران
بی شُبهِه که مغزش به سر و روح به تن نیست!
"پاریس" قشنگ است ولی نیست چو تهران
" لندن" به دلاویزی شیرازِ کُهن نیست؛
هر چند که سرسبز بُوَد دامنۀ " آلپ"
چون دامنِ البُرز، پُر از چین وشکن نیست؛

 


برچسب‌ها: وطن, شعر, ادبی
نوشته شده در پنجشنبه 13 شهریور1393ساعت 1:43 توسط همایون رقابی|

احمدک...

 

 
معلم چو آمد، به ناگه کلاس؛
چوشهری فروخفته خاموش شد
سخن های ناگفته در مغزها
به لب نارسیده فراموش شد
 
معلم ز کار مداوم مدام
غضبناک و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان در شباب
جوانی از او رخت بر بسته بود
 
سکوت کلاس غم آلود را
صدای رسای معلم شکست
زجا احمدک جست و بند دلش
از این بی خبر بانگ ناگه گسست
 
"بیا احمدک درس دیروز را
بخوان تا بدانم که سعدی چه گفت"
ولی احمدک درس ناخوانده بود
به جز آنچه دیروز از وی شنفت
 
عرق چون شتابان سرشک ستم
خطوط خجالت به رویش نگاشت
لباس پر از وصله و ژنده اش
به روی تن لاغرش لرزه داشت
 
زبانش به لکنت بیفتاد و گفت
"بنی آدم اعضای یکدیگرند"
وجودش به یکباره فریاد کرد
"که در آفرینش ز یک گوهرند"
 
در اقلیم ما رنج بر مردمان
زبان و دلش گفت بی اختیار
"چو عضوی به درد آورد روزگار"
"دگر عضوها را نماند قرار"
 
"تو کز…، تو کز…" وای یادش نبود
جهان پیش چشمش سیه پوش شد
نگاهی ز سنگینی از روی شرم
به پایین بیفکند و خاموش شد
 
در اعماق مغزش به جز درد و رنج
نمی کرد پیدا کلامی دگر
در آن عمر کوتاه او خاطرش
نمی داد جز آن پیامی دگر
 
ز چشم معلم شراری جهید
نماینده آتش خشم او
درونش پر از نفرت و کینه گشت
غضب می درخشید در چشم او
 
"چرا احمدِ کودنِ بی شعور،"
معلم بگفتا به لحنی گران
"نخواندی چنین درس آسان بگو"
"مگر چیست فرق تو با دیگران؟"
 
عرق از جبین، احمدک پاک کرد
خدایا چه می گوید آموزگار
نمی داند آیا که در این دیار
بود فرق مابین دار و ندار؟
 
چه گوید؟ بگوید حقایق بلند؟
به شرحی که از چشم خود بیم داشت
بگوید که فرق است مابین او
و آنکس که بی حد زر و سیم داشت؟
 
به آهستگی احمد بی نوا
چنین زیر لب گفت با قلب چاک
"که آنان به دامان مادر خوشند
و من بی وجودش نهم سر به خاک
 
به آنها جز از روی مهر و خوشی
نگفته کسی تاکنون یک سخن
ندارند کاری به جز خورد و خواب
به مال پدر تکیه دارند و من
 
من از روی اجبار و از ترس مرگ
کشیدم از آن درس بگذشته دست
کنم با پدر پینه دوزی و کار
ببین دست پر پینه ام شاهد است"
 
سخن های او را معلم برید
هنوز او سخن های بسیار داشت
دلی از ستم کاری ظالمان
نژند و ستمدیده و زار داشت ؟
 
معلم بکوبید پا بر زمین
و این پیک قلب پر از کینه است
"به من چه که مادر ز کف داده ای ؟"
"به من چه که دستت پر از پینه است ؟!"
 
رود یک نفر پیش ناظم که او
به همراه خود یک فلک آورد
نماید پر از پینه پاهای او
ز چوبی که بهر کتک آورد !
 
دل احمد آزرده و ریش گشت
چو او این سخن از معلم شنفت
ز چشمان او کورسویی جهید
به یاد آمدش شعر سعدی و گفت :
 
ببین، یادم آمد، دمی صبر کن
تامــل، خــدا را، تامــل، دمـی ...
"تو کز محنت دیگران بی غمی"
"نشاید که نامت نهند آدمی!"
 
 

این شعر سروده مرحوم مهندس علی اصغر اصفهانی، متخلص به سلیم می باشد که آنرا در سال ۱۳۳۴ در کرمان سروده اند. ایشان از معلمان کرمانی و نیز از شعرای معاصر و برجسته کرمان می باشند که چندین شعر از ایشان در کتاب تذکره شعرای کرمان چاپ شده است. این شعر فقر و غنا و تبعیض طبقاتی در جامعه را بخوبی بیان کرده و بسیار تامل برانگیز است.

 

 

 


برچسب‌ها: شعر, ادبی, هنر
نوشته شده در پنجشنبه 13 شهریور1393ساعت 1:37 توسط همایون رقابی|

مادر...

 

مسابقه ای برای سرودن بهترین شعر در وصف مادر بین سه شاعر معروف، ایرج میرزا، یحیی دولت آبادی و نفر سوم که متاسفانه نامش را نمیدانم برگزار شد. شعر ایرج میرزا که بنام قلب مادر معروف است برنده شناخته شد که همه ما آنرا بارها شنیده ایم. اما شعر دولت آبادی نیز بسیار زیبا و حزین است که آنرا در زیر ملاحظه میفرمائید.

مادری پیر و پریشان احوال

                                    عمر او بود فـــــــــــزون از پنجاه

زن بی شوهر و از حاصل عمر

                                  یک پسر داشت شرور و خودخواه

روز و شب در پی عیاشی خویش 

                                 بی خبــــــر از شرف و عرت و جاه

دیده بود او به بَر مادر پیـــــــــر 

                                یگ گره بســــته زر ، گـــــاه به گاه

 روزی آمـــــــد که ستاند آن زر

                                  بکنــــــــد صـــرف عمل های تباه

مادر از دادن زر کــــــــــرد اِبا

                               گفت : رو ، رو که گناهست ، گناه

این ذخیره اســت مرا ای فرزند 

                               بهـــــــــر دامــــادیت انشـــــــا الله

حمله آورد پســــــــــر تا گیرد

                              آن گره بســـــــــته زر ،خواه نخواه

مادر از جور پســـر شیون کرد 

                              بود از چـــــاره ، چو دستش کوتاه

پسر افشـــرد گلوی مـــــــــادر

                             سخت چندان که رخش گشت سیاه

نیمه جان پیکر مـــــادر بگرفت 

                              بر ســــر دوش و بیفتـــــــاد براه

بُرد در چاه عمیقـــــــــی افکند

                             کز جنایت نشـــــــــــــود کس آگاه

شد سرازیــــــر پس از واقعه او

                                تا نماید به تـــــه آن چــــاه نگاه

از تــــه چاه بگوشــــــــش آمد

                               نالـــــه زار و حزینـــــــــــی ناگاه

آخرین گفته مـــــــــادر این بود

                           آه ، فرزنــــــد ! نیفتی در چاه


برچسب‌ها: ادبی, شعر, مشاهیر
نوشته شده در دوشنبه 30 تیر1393ساعت 0:3 توسط همایون رقابی|

 

شراب روی جانان...

 

 

غافلند از زندگی مستان خواب

                                    زندگانی چیست مستی از شراب

تا نپنداری شــــــــرابی گویمت

                                        خانه آبادان و عقل از وی خراب

از شراب روی جانان مست شو

                                   کانچه عقلت می‌برد شرست و آب

قرب خواهی گردن از طاعت مپیچ

                                 جامگی خواهی سر از خدمت متاب

خفته در وادی و رفته کاروان

                                      ترسمش منزل نبیند جز به خواب

تا نپاشی تخم طاعت، دخل عیش

                                     برنگیـــــــــری، رنج بین و گنج یاب

چشمهٔ حیوان به تاریکی درست

                                     لؤلؤ اندر بحــــــر و گنج اندر خراب

هر که دایم حلقه بر سندان زند

                                     ناگهش روزی بباشـــــــد فتح باب

رفت باید تا به کام دل رسند

                                     شــب نشستــــی تا برآیــد آفتاب

سعدیا گر مزد خواهی بی‌عمل

                                     تشنه خسبد کـــاروانی در سراب

 


برچسب‌ها: ادبی, شعر, مشاهیر, سعدی
نوشته شده در سه شنبه 24 تیر1393ساعت 2:34 توسط همایون رقابی|

 

عقل و دل...

 


برچسب‌ها: ادبی, شعر, احساس
نوشته شده در چهارشنبه 18 تیر1393ساعت 11:51 توسط همایون رقابی|

 

آنکس که نداند...

 

 

ارسالی: خانم مهرنوش رقابی(با تشکر)

 
                                               آنکس که بداند و بداند که بداند
                                                اسب شرف از گنبد گردون بستاند
آنکس که بداند و نداند که بداند
بیدار کنیدش که بسی خفته نماند
آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند
آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند
از ابن یمین
 
 
اما چنین است درکشور ما
 
آنکس که بداند و بداند که بداند
باید برود غازبه بصحرا بچراند
آنکس که بداند و نداند که بداند
بهتر برود خویش به گوری بتپاند
آنکس که نداند و بداند که نداند
با پارتی و پول خر خویش براند
آنکس که نداند و نداند که نداند
برپست ریاست ابدالدهر بماند

برچسب‌ها: ادبی, طنز, خواندنیها
نوشته شده در جمعه 6 تیر1393ساعت 1:9 توسط همایون رقابی|

 

ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ .... ؟

 

 

ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺍﺳﺖ

ﭘﺸﺖ ﯾﮏ ﺗﭙﮥ ﺳﺒﺰ ، ﻟﺐ ﯾﮏ ﻧﻬﺮ ﻗﺸﻨﮓ

ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﻋﻮﺽ ﺁﺏ، ﻣﺤﺒّﺖ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ.

ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﻨﮕﻞ ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻭ ﺭﺳﺎ

ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪﺍﯼ ﺍﻓﻖ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ.

ﭘﺸﺖ ﭘﺮﭼﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯ ، ﮔﻔﺖ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﻭﺣﺸﯽ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺻﺪ ﻋﺸﻮﻩ ﻭ ﻧﺎﺯ

ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﮐﮥ ﭘﺮ ﺷﻮﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﺯ

ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﯼ ﯾﺎﺭ ﻋﺰﯾﺰ ، ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟

ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ،

ﻇﻠﻤﺖ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻭﻓﺎ ﺧﻨﺪﺍﻧﻨﺪ ... ﺍﯾﻦ ﻋﺠﺐ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﯾﺴﺖ

ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﯿﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.

ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺍﺳﺖ.

ﺧﺎﻧﮥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻣﺎﺳﺖ


برچسب‌ها: ادبی, خانه دوست, نکته ها
نوشته شده در یکشنبه 1 تیر1393ساعت 7:10 توسط همایون رقابی|

 

من حکایت میکنم...

 

 

 

بگذر از نی، من حكايت ميكنم!

وزجدایي هاشكايت ميكنم

نى كجااين نكته هاآموخته؟

ني كجا داند نيستان سوخته؟

بشنو ازمن بهترين راوى منم

راست خواهي هم نی و هم نی زنم

نشنو از نى،نى حصيرى بيش نيست

بشنو ازدل،دل حريم دلبريست

نى چو سوزد خار و خاكسترشود

دل چو سوزد خانه ي دلبر شود!


برچسب‌ها: ادبی, شعر, نای نی
نوشته شده در دوشنبه 19 خرداد1393ساعت 0:2 توسط همایون رقابی|

 

عشق...

 

 

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد...


برچسب‌ها: ادبی, عشق, انسانها
نوشته شده در جمعه 16 خرداد1393ساعت 2:20 توسط همایون رقابی|

 

همین است...

 

ﺳﺮ ﺗﺎ ﻗﺪﻣﺶ ﺁﻧﮑﻪ ﺑُﻮَﺩ ﻧﺎﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﺯ ﺩﻝ ﮔﺮﻫﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻧﯿﻢ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ، ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﻤﯿﻦ، ﻋﺸﻮﻩ ﻫﻤﯿﻦ، ﻧﺎﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﯿﺴﯽ ﻧﻔﺴﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻭﻟﯿﮑﻦ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﻋﻮﯼ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺮﯼ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻣ ﺎﻣﺎ
ﺷﻮﺧﯽ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺷﻨﯿﺪﻡ
ﺁﺋﯿﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺁﻥ ﺑﺖ ﻃﻨﺎﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪ ﭼﻮ پﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﺴﻮزم
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ پﺮﻭﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺗﻮ " ﻧﻈﻤﯽ " ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻃﺮﺯ ﺳﺨﻦ ﺳﻌﺪﯼ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﻈﻤﯽ ﺗﺒﺮﯾﺰﯼ


برچسب‌ها: ادبی, شعر, خواندنیها
نوشته شده در پنجشنبه 8 خرداد1393ساعت 1:32 توسط همایون رقابی|

غزل...

 

ازچنگ دلشکسته چوبرخاست ناله ها
خون موج زدبه میکده هادرپیاله ها

درخون نشسته چون کنمت شرح داغ عشق
باری بخوان حدیث من ازبرگ لاله ها

دراشتیاق بوسه ات ای مهردلفروز
بگداخت درحریم چمن جان ژاله ها

ماتشنه کام وچشمه ی نوش توعشوه ساز
کوعمرتاکه نقدکنیم این حواله ها

درحلقه ی غم توخوشم زانکه ماه را
همرازاهل دردکندطوق هاله ها

خیرت رساداگرچه نکردی بجزستم
ازطبع تومحال بوداستحاله ها

عزت سرای خانه به دوشان قبول توست
ای قبله ی امیدبسوزان قباله ها

پنجاه رفت وباغزل نغزخودهنوز
دارم امیدعاطفتی ازغزاله ها

رعدی دراین مقوله سخن بیشمار بود
لیکن نگنجدآن سخنان درمقاله ها


برچسب‌ها: ادبی, شعر, خواندنیها
نوشته شده در سه شنبه 6 خرداد1393ساعت 0:37 توسط همایون رقابی|

غزلی از حافظ...

 

                                                                      

 


برچسب‌ها: ادبی, غزلی از حافظ, خواندنیها
نوشته شده در شنبه 3 خرداد1393ساعت 3:6 توسط همایون رقابی|

غزلی از حافظ...



 

 

 

گفتم غم تو دارم، گفتا غمت سر آید

                                 گفتم که ماه من شو ، گفتا اگر برآید

گفتم ز مهر ورزان رسم وفا بیاموز

                                   گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم

                             گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد

                                  گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آیــــد

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت

                                  گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد

                                  گفتا مگوی با کس تا وقت آن در آید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد

                           گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

 



برچسب‌ها: ادبی, شعر, حافظ, غزل
نوشته شده در پنجشنبه 11 اردیبهشت1393ساعت 0:4 توسط همایون رقابی|

 

 

ارسالی: آقای بهروز جعفری(با تشکر)


مهدی سهیلی شاعر


شوریده در عصر معاصر...

 

خدایا ، بنده ای درد آشنایم

 

 


در کهکشان  بیکران، زبان وادبیات پارسی ، مردان وزنان ارزشمندی ، با حضور در خشان  خودشان،  تمام توان خود ،را گذاشتند، تا ابن زبان مادری وپدری،  شیواتر و زیباتر از گذشته،  با عظمت بیشتر  واستوار تر ازگذشته  به نسل آینده ، این میراث گرانها را بسپارند، و خود  به تاریخ پیوستند ،یکی از این چهره ها ،که الحق در طول عمر 63 ساله  خود،  خوش درخشید مرحوم مهدی سهیلی بود.

 


مهدی سهیلی

مرحوم مهدی سهیلی ، از شاعران معاصر است، که  در سال 1303 ،در  شهر تهران متولد شد . پس از پایان تحصیلات ابتدایی ، متوسطه و آشنایی به  ادبیات پارسی ،علوم درسی دینی  ، صرف ، نحو عربی ، منطق و معانی ، وارد خدمات مطبوعاتی و روزنامه نگاری شد . در سالهای 1345 الی 1356 علاوه بر انجام کارهای مطبوعاتی و همکاری با  برخی روزنامه های تهران ، سرپرستی کاروان شعر و موسیقی رادیو مشغول گشت.

مرحوم مهدی سهیلی، شاعر  معاصر در شیوه عروضی و  شعر نو بوده ،صاحب نظر و از اصحاب ادب واندیشه  در این فضا بود،  نویسنده توانا ، نمایشنامه نویس  با احساس ، مجری توانمند ،برنامه مشاعره ، در سالهای  دور بود..... که شنبه شبها، ساعت 20 از رادیو ایران بصورت زنده بخش میشد، و این برنامه طرفداران بسیاری فراوانی داشت ، و در  هر خانه وکاشانه ای  این  رادیو  بود  ،  که ساعتها وسالها  همنشین مردم روزگار بود ،مرحوم مهدی سهیلی  خود مجری  خوش ذوق ،خوش بیان بود ،و حافظه  بسیار قوی داشت، و از ذوق وشوق ادبی بسیار سرشاری برخوردار  بود ، اگر شرکت کنندگان ،شعری را فراموش میکردند، وبه غلط می خوانند، اوبا فصاحت وبلاغت به  برنامه شعر ومشاعره  شور وحال  می داد ، که وصف شدنی نیست ،شنیدنی است وبس ! در حال حاضر پس از سالها که از ان دوران می گذرد   خوشبختانه هم اکنون در رسانه ملی ، شبکه آموزش هر شب برنامه  مشاعره  توسط ، استاد ارجمند و بزرگوار ادب دوست و ادیب توانمند جناب دکتر اسماعیل  آذر  برگزار می شود که الحق از برنامه بسیار عالی تحسین برانگیز است که در بخش زبان وادبیات پارسی است .


سخن از مرحوم مهدی  سهیلی سخنورقوی بود،و کلام او  در ذهن آدمی نفوذ میکرد، شعر  شاعران بزرگ را ، باشیوایی و حزن خاصی ادا می کرد، ،به اصول فصاحت ،بلاغت ،مهارت های  کلامی  ، اعجاز واژگان و انتقال پیام آن بخوبی آشنا بود ، می دانست لحن کلام را در شعر خوانی به چه شیوه ادا نماید ، که در مخاطب اثربیشتر  کند ، صدایش با صلابت  بود، در یکی از سالهای تقریبا دور ،مجری برنامه ای بود، که  در کنار سفره افطار ماه مبارک رمضان الشریف  هم سفره معنوی مردم بود، و برنامه ای  ادبی ،مذهبی با شور حال عرفانی تحت عنوان «دریچه ای به جهان روشنایی »که بعداز اذان مغرب ، افطار بلافاصله از  رادیوپخش می شد، که اختصاص به حکایات گلستان واشعار بوستان استاد سخن اخلاق ،جناب سعدی شیرازی داشت، آن چنان زیبا ،محسور کننده  ، اشعار و ابیات جناب  سعدی را با وجد شور وحال عرفانی می خواند،که  اشک شوق و امید  به لطف ازلی و ابدی پروردگار یگانه  را از دیدگان روزه داران جاری می ساخت، اثر این کلام مرحوم سهیلی با اشعار اخلاقی ، انسانی ،عارفانه ،عابدانه ،در مخاطبین که روزه دار بودند، اثرات بسیار مطلوب می گذاشت ،الحق شعرپارسی فاخر اثرگذار و ارزشمند،بایست به تواند  ایجاد سازندگی  در امور معاشی ،معادی ، شور وشوق، نشاط سر زندگی، شادی وطراوت  ، امید وانگیزه و شوق پرواز  در افراد ایجاد   نماید،وبه توان با همه مخاطبین خود در هر گروه سنی ارتباط عاطفی عقلی احساسی برقرار کند،اساسا فلسفه شعر همین است که در روح وجسم افراد اثرات سازنده نماید عنصر شعر بایست روح خستگی ،رخوت ،کسالت ،خمودگی ،افسردگی را پاک نماید و شوق زندگی به اینکه آدمی فنا پذیر نیست جاودانه است و بایست برای ابدیت آمادگی پیداکند.

مرحوم سهیلی در پشت جلد مجموعه اشعارش که به فرزند خود اهداکرده بود نوشت « فرزندم ، من نشستم تا توبرخیزی ، نوشت فرزندم فرزند بزرگ خانواده کوله بار خاطرات خانواده را بیشتر از سایر فرزندان به دوش می کشد..»

آثار : اشک مهتاب /سرود قرن /نگاهی در سکوت //لحظه ها و صحنه ها /بیا با هم بگرییم /چه کنم ؟ دلم از سنگ نیست /چشمان تو در آیینه اشک/اولین غم و آخرین نگاه /بوی بهار می دهد /طلوع محمد /در خاطر من/ پنجره یی به باغ های نور /پرواز در آسمان شعر /یک آسمان ستاره /کاروانی از شعر - 14 جلد /گنجواره سهیل - 3 جلد /مشاعره /گنج غزل /بزم شاعران/سرود خدا /شعر و زندگی /بوسه یی بر دست مادر /شاهکارهای سعدی /شاهکارهای صائب و کلیم /ضرب المثل های معروف ایران /خاطرات یک سگ /سر دبیر گیج /خدایش رحمت کناد.

در شعر زیر او به زیبایی  در وصف زندگی و نعمت هایش را مطرح می نماید و به آدمیان یاد می دهد در زندگی روزمره دچار روزمرگی نشوند

«زندگی » زیباست، کو چشمی که « زیبائی » به بیند ؟ 

کو « دل آگاهی » که در « هستی » دلارائی به بیند ؟ 

صبحا « تاج طلا » را بر ستیغ کوه، یابد 

شب « گل الماس » را بر سقف مینائی به بیند 

ریخت ساقی باه های گونه گون در جام هستی 

غافل آنکو « سکر » را در باده پیمائی به بیند 

شکوه ها از بخت دارد « بی خدا » در « بیکسی ها 

شادمان آنکو « خدا » را وقت « تنهائی » به بیند 

« زشت بینان » را بگو در « دیده » خود عیب جویند 

« زندگی » زیباست کو چشمی که « زیبائی » به بیند ؟

در یکی از سالها ی تقریبا دور ،مجری برنامه ای بود، که در کنار سفره افطار ماه مبارک رمضان الشریف هم سفره معنوی مردم بود ، و برنامه ای ادبی ،مذهبی با شور حال عرفانی بس زیبا تحت عنوان «دریچه ای به جهان روشنایی »که بعد از اذان مغرب ، افطار بلافاصله از رادیو پخش می شد، که اختصاص به حکایات گلستان و اشعار بوستان استاد سخن اخلاق ،جناب سعدی شیرازی داشت که الحق برنامه ماندگاری بود

جوانی ، داستانی بود 

پریشان داستان بی سرانجامی 

غم آگین غصه تلخی که از یادش هراسانم 

به غفلت رفت از دستم، وزین غفلت پشیمانم 

در وصف اصفهان و زاینده رود تصویر سازی بسیار خوبی نموده و در چند مصرع در شان ومقام ومنزلت اصفهان وهر سفرکننده به اصفهان را خاطرات آنان را تداعی می کند

اصفهان.ای اصفهان من تشنه زاینده رودت 

هرزمان گویم سلامت هر نفس خوانم درودت 

من به قربان تو وگل های زرد وسرخ وسبزت 

جان فدای آسمان آبی وابر 

ای بسا شبها که عاشق بودم و تنهای تنها 

گریه کردم گریهها با هایهای زنده رودت

 

--

مردم از نامهربانی،مهربانیها کجاست؟ 

همصدائیها چه شد؟ همداستانیها کحاست؟ 

پیری از ره آمد و دل را سر گلگشت نیست 

ای بهار و باغ و صحرا! آن جوانیها کجاست؟ 

از نسیم نغمه ما گل یه بستان می شکفت 

مرغک دل را بگو آن نغمه خوانیها کجاست؟ 

جمع یاران از سخن در باغ گل می ریختند 

یار کو؟باغ و چمن کو؟ گل فشانیها کجاست؟ 

عاقبت از در درآمد مرگ شوق و مرگ عشق 

زنده بودن را چه سود؟ آن زندگانیها کجاست؟!

خواه که تو ای پاره ی دل ! زنده بمانی 

چون ماه جهانتاب، در خشنده بمانی 

تا بنده سهیل منی و شمع سرایم 

خواهم ز خدا ، روشن و تابنده بمانی 

امید من آن است که در گلشن هستی 

چون غنچه گل با لب پر خنده بمانی 

چون زهره به پیشانی عالم بدرخشی 

تاجی شوی بر سر آینده بمانی 

خواهم که پس از من چو یکی نخل برومند 

تا زنده کنی نام پدر زنده بمانی 

نام تو « سهیل » است و فروغ دل مائی 

خوام که همه عمر ، فروزنده بمانی 

ای نور دلم ! بندگی خلق روا نیست 

خواهم که به درگاه خدا، بنده بمانی

---

ای... انسان!

اینکه پنداری به اقبال طلا جاوید خواهیماند

گوش دل بر خاک نه تا بشنوی فریاد قارونرا

آن نگونبختی که پردکرد از طلا صحرا وهامونرا

اینک اینک میزند فریاد:

جای زر،صندوق چشمم خانه ماراست

سینه ام از خاک گورستان گرانباراست

---

خدایا ، بنده ای درد آشنایم

بسر افتاده ای بی دست وپایم

ز غمها سینه ام دریاست،دریا

گواهم گریه های هایهایم

به در گاه تو می نالم به زاری

مرا بگذار با این ناله هایم

مرا در آتش عشقت بسوزان

مکن زین شعله ی سرکش رهایم

از این آتش، دلم را شعله ورکن

بسوزان، سوز دل را بیشترکن

به آه در گلو بشکسته، سوگند

بسوز سینه های خسته سوگند

به غم پرورده ی محنت نصیبی

که در خون جگر بنشسته،سوگند

به اشک مادری کز داغ فرزندـــ

فرو ریزد برخ پیوسته سوگند

بهبیماری که در هنگامه ی مرگ ـــ

برآید ناله اش آهسته ، سوگند

به آن برگشته ایام نگون بخت

 


برچسب‌ها: مشاهیر, ادبی, شاعر
نوشته شده در چهارشنبه 13 فروردین1393ساعت 6:9 توسط همایون رقابی|

نوروزتان مبارک...



برچسب‌ها: نوروز, ادبی, شعر, خیام
نوشته شده در پنجشنبه 29 اسفند1392ساعت 0:2 توسط همایون رقابی|

نوروز مولانا...





برچسب‌ها: ادبی, مولانا, مشاهیر, شعر
نوشته شده در شنبه 24 اسفند1392ساعت 10:53 توسط همایون رقابی|


ای قوم به حج رفته...

 

 

مولانا



ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

معشوق همین جاست بیایید بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

گر صورت بی‌صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیفست نشان‌هاش بگفتید

از خواجه آن خانه نشانی بنمایید

یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت

یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید

با این همه آن رنج شما گنج شما باد

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید


برچسب‌ها: ادبی, شعر, مشاهیر, مولانا, خواندنیها
نوشته شده در چهارشنبه 21 اسفند1392ساعت 4:3 توسط همایون رقابی|

شعری از شیخ بهائی...

مخمس


 

تاکی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟

ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار

زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو

 مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید

هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی که دلش زار غم توست

هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست

تقصیر خیالی به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

 



برچسب‌ها: شیخ بهائی, ادبی, شعر, خواندنیها, مشاهیر
نوشته شده در جمعه 16 اسفند1392ساعت 0:2 توسط همایون رقابی|


شعری از مژگان عباسلو...



تا باد میان من و تو نامه‌رسان است
موی من و آرامش تو در نوسان است

دستی که مرا از تو جدا کرد نفهمید
دعوا نمک زندگی هم‌قفسان است

بگذار که اوقات تو را تلخ کنم گاه
شیرینی بسیار خوراک مگسان است

هرچند که هر شاخه‌گلی رنگی و بویی…
این شاخه به آن… هم صفت بوالهوسان است

اینطور هوا حامل توفان جدیدی ست
اینطور میان من و تو نامه‌رسان است
دنیا که به کام تو و من نیست، نباشد
ای کاش بدانیم به کام چه کسان است؟
 
برچسب‌ها: ادبی, شعر, خواندنیها
نوشته شده در سه شنبه 6 اسفند1392ساعت 15:30 توسط همایون رقابی|

زندگی...



برچسب‌ها: ادبی, شعر, سهراب سپهری
نوشته شده در جمعه 25 بهمن1392ساعت 0:5 توسط همایون رقابی|

یک رباعی از خیام...




برچسب‌ها: ادبی, شعر, رباعی, خیام
نوشته شده در چهارشنبه 23 بهمن1392ساعت 2:33 توسط همایون رقابی|

ارسالی: آقای بهروز جعفری (با تشکر)


دانلود اشعار بیش از



 ۵۹ شاعر ایرانی...


گنجور رومیزی نرم افزاری رایگان و آزاد است که به کمک آن می توانید، اشعار بیش از ۵۹ شاعر پارسی گو را مرور کنید. جستجو و برجسته سازی، نشانه گذاری، شماره گذاری ابیات، نمایش شعر تصادفی (فال)، کپی متن و چاپ از دیگر امکانات این نرم افزار است. پایگاه داده های این اشعار مبتنی بر پایگاه داده های اشعار سایت گنجور است و امکاناتی جهت مشاهدۀ اشعار متناظر و حاشیه های آنها در سایت گنجور نیز در این نرم افزار گنجانده شده است.

برای دانلود کلیک کنید
 



برچسب‌ها: ادبی, شعر, مشاهیر, گنجینه, خواندنیها
نوشته شده در یکشنبه 20 بهمن1392ساعت 4:21 توسط همایون رقابی|


خیام...



برچسب‌ها: ادبی, شعر, رباعی, خیام, مشاهیر
نوشته شده در شنبه 19 بهمن1392ساعت 0:5 توسط همایون رقابی|

یک رباعی زیبا از رودکی...


برچسب‌ها: ادبی, شعر, رباعی, مشاهیر
نوشته شده در جمعه 18 بهمن1392ساعت 4:51 توسط همایون رقابی|


یک رباعی از خیام...



برچسب‌ها: مشاهیر, ادبی, هنر
نوشته شده در سه شنبه 8 بهمن1392ساعت 3:18 توسط همایون رقابی|


آخرين مطالب
»
» خلاقیت های خوردنی
» اس ام اس های فلسفی بسیار زیبا و خواندنی
» این نوشیدنی ها پیری زودرس می آورند
» 10 واقعیت جالب درباره خواب
» راهنمای عاشقانه زندگی کردن کنار هم
» چشم اندازی تماشایی از پلهای رویایی
» گفتگوئی با حافظ
» ساخت یک پارک به شکل جهنم
» سفر به ده شهر باستانی زنده جهان

Design By : Pichak